Przejdź do treści
Czytanie

Po Herbertowsku

Pan Cogito często pochyla się nad mrowiskiem,
obserwuje kota goniącego swój własny ogon
niemądrą ćmę lecącą ku zatracie.
W takich chwilach Pan Cogito
uśmiecha się pobłażliwie
odczuwa swą ważność i wyższość
on-korona stworzenia!
A jednak czasem Pan Cogito
chciałby zamienić się z mrówką
wejść w skórę kota
zapomnieć,że jest Panem Cogito
zapomnieć,że w ogóle jest...
38 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.