Po Herbertowsku

Pan Cogito często pochyla się nad mrowiskiem,

obserwuje kota goniącego swój własny ogon

niemądrą ćmę lecącą ku zatracie.

W takich chwilach Pan Cogito

uśmiecha się pobłażliwie

odczuwa swą ważność i wyższość

on-korona stworzenia!

A jednak czasem Pan Cogito

chciałby zamienić się z mrówką

wejść w skórę kota

zapomnieć,że jest Panem Cogito

zapomnieć,że w ogóle jest...