Jak słońce zza jesiennych gałęzi mienisz się do mnie tysiącem barw. Utkana z babiego lata łapiesz mnie w przelocie. Opadasz delikatnie liściem pełnym kolorów fantazji. Wczepiona w moje ramiona Otulasz ciepłym blaskiem. Na ostatniej zieleni trwa położymy ciała tęskniące za wiosną. Jabłko z rumieńcem da nam poznać smak grzechu. We mgle nie znajdziemy drogi- zostańmy tu więc. Póki nie zbudzi nas szron na policzku poranka.