Noc w pełni ta Jest Piękna, jak blask księżyca jasny, który ją rozświetla, a zgiełk jej ulic obcy przy gwieździstym niebie. Tylko chmur tak figlarne obłoki przesłaniają ich migot czasami, to je wiatr znowu przegna zimowy, by zabłysły od nowa nad nami. I szum jego co słychać donośny, znowu śnieg zaczął prószyć na ziemię, jego płatki wciąż tańczą w powietrzu, jest Wigilia; skromna radość w nas drzemie. Pierwsza gwiazda już spadła przepiękna, czas do stołu i z Pisma czytanie, Cud Jest Wielki i Miłość w tych Świętach, bezgraniczne serc Bogu oddanie.