Przejdź do treści
Czytanie

Wróżbita.

Mroczne
Wróżbita. Cichy szept, cicha mgła, coś w niej jest, jakiś czart, mroczny sen z czarnych kart, jakaś śmierć w rękach zła. Gnilny cud z prochu wrót, wybiegł w mgnieniu z lśnienia słów, płynna lawa cudzych rad, płynie lekko z czary krat, z wronich ust brudny sok, wlewa w ludzi ciągnąc w mrok, wilczym tańcem białych kości, formą pleśni umysł mości, i kołysze w ropie serca, szuka wraków w takcie piekła. Kruszy słowa jak pieprz suchy, żeby karmić smołą muchy, i grzecznością w oczy prószyć, sypać z talii karaluchy, smażąc stół układem gwiezdnym, prostokątnie niebezpiecznym, pustyń czasem magii suchym, na blat płaski wykładanym, żeby leczyć ludzkie rany, być lekarzem serc złamanych, szarlatanem z łaski smoczej, dzieckiem bestii czarodziejskim, dadaistą specjalistą i podrzędnym aktorzyną, w teatralnym stroju kpiną, przebierańca i dziwaka, co chaosu kąkol zasiał. Pisarz Prewencjonalistyczny Mirosław Witold Piotr Butrym.
96 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.