O ludzki żywocie!

O ludzki żywocie-czasu marionetko,

Nawet gdybym była najlepszą poetką,

Słów by mi zbrakło by opisać Ciebie,

Pojąć sens istnienia, napisać o niebie,



O niebo, ostatni porcie duszy,

Statek ludzkości się zawieruszył,

Zgubili się wszyscy, tamci...i oni,

Porwały ich mętnej fale toni,



O mętna toni, na brzeg wyrzuć z trzewi,

Ludzi co miłość pragnęli krzewić,

Tak mało jej teraz na ziemskim padole,

Brat, bratu oko z zawiści wykole!