W powietrzu czuć bylejakość A na skórze jej łzy Coraz chłodniejsze dni Przenikają do szpiku kości Herbata z miodem wieczorami Próbuje rozpalić wspomnienie Żaru który jeszcze nie tak dawno (choć wydaje się że to już wieki) Rozpalał uczucia zatwardziałych Serc i obłudnych myśli Nadchodzi mrok powoli lecz nieustannie A jej łzy zmienią się w rozżarzone kryształki I zawładną światem na krótki czas Daj nam wiary że znów nadejdzie Szmaragdowy świat