Człowiek naturę swą zna i rozumie. Zapytasz go o to, odpowie jak umie. Gdy rano wstaje, oczy otwiera, Ciało przeciąga, nic nie uwiera. Rodzi się tu i tu umiera. Tym czym będzie jest już teraz. Tym czym był, tu się zawiera. To czym nie jest, jest również teraz. Cokolwiek powie, to cisza w słowie. Cokolwiek pomyśli, to cisza w myśli. Cokolwiek usłyszy, to śpiew ciszy. Pytasz więc ciszę, odpowiada człowiek. Czy człowiek ma z ciszą jaką umowę? Czy cisza przepływa przez jego głowę? Czy może jego serce jest jej domem? Czy cisza to własność jest człowieka? Czy może to człowiek jest w ciszy teraz? Czyżby był ciszą, na którą czeka ? Czy człowiek to cisza? A cisza to człowiek? Czy one się różnią od siebie czymkolwiek? Czy cisza się dzieli, czy podział to cisza? Czy inny człowiek to inna cisza? Czy cisza może zagubić się w słowie? Człowiek rozumie, więc śpi spokojnie.