Siedzisz sam...przed lustrem Ten w odbiciu...ten smutny...Ty... Siedzisz sam...widzisz pustkę I wspomnienia... i łzy... Nagle wszystkie szczegóły Przelatują myślami Bez sensu, reguły Napływają falami... Pękła więź, lustro stłuczone Tlą się zgliszcza miłości I marzenia już porzucone... Pozostały wątpliwości... Kłamstwo... Boli , tak boli jak żywa rana Co jest niewiary kwasem zalana... Samotność... Skacze do gardła, ściska sznurami... Dusi i dławi, wylewa się łzami... Łza... Płynie z tej rany bezdusznie zadanej... Z duszy samotnej i wciąż niekochanej... Żal ... To w pamięci obraz widziany... Marzenie złudne, fatamorgany... Smutek ... Wżera się w serce, unieruchamia... Ogromem swoim wnet oszałamia... Gorycz... Ta w duszy się tłucze i wali Sumienie gryzie i pali... Zwątpienie ... to sensu pytanie bez odpowiedzi... Śmierć... to odpowiedź na sensu pytanie... Czyjeś wołanie... każe wciąż ból znosić i z kolan bez końca się podnosić... więc znowu... Siedzisz sam...