Trącając się barkiem, niczym star­cie tytanów, wra­cając do wspomnień- -ciszy,smut­ku i żalu. W duchu spokój się rodzi i am­nez­ja spa­lo­nej kliszy. Ona go wzro­kiem uwodzi on ją uśmier­ca w ciszy. Na­go w pie­rzy­nie tętnią- -podłużne złama­nia serca, cza­sa­mi tlącym wzrokiem dokłada dusza do pieca, szab­la­mi wo­jują wiekami. Prag­nienie,głód i susza, słód gorzki i cier­pki zostaje- -bo los ich do te­go zmusza.