Może połamaną igłą rozbijesz mi wartość aż spadną kropelki, co się nazywały magią, ogromnie poważne, jak planety za ścianą co z głów ludzi powstały, a ze słów utraciły własną tożsamość. Czyli jak wiatry mnie popchniesz do czynów i miejsc, gdzie powłoka wrze a przestrzeń mój uśmiech poniesie gdy w środku coś pęknie, jakby to był sylwester. I popatrzycie ze szczęściem w oczach jak na człowieka, wreszcie na Boga którego serce na stryczek, a krew a credo, we wszystkich kolorach.