W samotni na podmokłej łące wychodzę przez chodnik przy tobie z kilku betonowych płyt z pieśnią na zimnych palcach do ust opadłych lekkością gleby spajam słowa z wilgotnej gliny melodie z cuchnących trzewi werble z trzasku w stawach... i one w piersi są surowicze tak słowicze, jak kiedy żyłem zbieram kwiaty białe do kości i zjadam czerwone owoce obok igieł z pełznących korzeni zasychających we wrzawie gardeł... jakbym miał coś zmienić... piszę!