Pragnę zatoczyć koło z cieniami nad wykutą głową, gdzie przysiadły kruki. Ulewie zabrakło blasku za oknem a przed nim i zanim staną twarze usta, ku pamięci, zdmuchną świeczkę. Nas jeden duszek z dymu może rozpalić i rozdzielić ludzi pomnożyć, przetworzyć wspomnienia gdy łzy, niby deszcz, spadną z nieba. Dlatego pragnę mówić posągowi z wieczornym winem przy papierosie żeby otarł już krople, bo niszczą bo nie ma w tym serca... ,,A ten popiół to, sam wiesz, pożądliwość."