A jednak wciągasz, odurzasz Do rozpaczy, do beztroski Nad przeszłością do jedności Grabiąc jak grabarz kości ,,Z miłości..." Nie pytasz czy wybaczy Czy możesz zagościć W sercu wewnątrz! Pozbawiłaś wolności... W oparach beztroski Bliżej samotności Przed ołtarzami legną wszystkie nasze! Wszystkie wartości A powstaną zaległości... Do samej Wysokości krzyknę: Litości! Pozwól mi błądzić.