Przejdź do treści
Czytanie

Przemoknięte kartki

O sobie
Stworzę biel A słowa zapełnią wnętrza Szkarłatem serc aby na wieczność umierać. Mamy tylko noże W płucach i tlen rozpiera je Ostatkiem piękn Wszystkie warstwy od zera Gdy przyłożyłem cierń dla bliskich stworzeń Ginących w smutkach Gasnącego człowieka Obudził mnie szept... że nie czas uciekać Marą koszmarną ze wzroków czarną Krokiem i szeptem Po cichu budząc światło Przez skórę w ciało łagodząc ciernie sekundami bez krzyku deszczem oblaną Mare Imbrium budzi moją duszę a raczej to co z niej zostało!
132 wyświetlenia

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.