Spójrz na spojrzenia Nie masz odcięcia Na poprzecinanych ścieżkach Żywota u wrót uwielbienia A ja uwielbiam aż po grób gdy krzykniesz pierwsza Wywołując hałas na promieniach Słońca pobudzając kurz. Tak mały, nieistotny Tak wielka bez szczęścia A wzrok nieprzytomny jak trup. Zbyt mało wiary na choćby dotyk Dusza mi pęka z bezmiaru piękna Skóra zbyt miękka jak puch Zbyt chłodna...dla odrzuconych Życiowych dróg Żebym chwycił za dłonie i zrzucając ciężar, krzyknął Jestem twój!