W bezmiarze pychy i władzy, Przywiązany do szarości barw krat, Powstaje przenicowany świat, Pusty i brudny niczym popękany blat. Rozlewa się poprzez rządzę, Ukrywa się poprzez nędzę, Nadaje ślepym fałszywy blask, Okrywa ich przez cały czas. Przez cały ten czas był i będzie, Smętnie rozsyłał swe orędzie, Wypleniał z krainy to co wzniosłe, Rozmazywał najdrobniejszą świata troskę. Lecz słońce wciąż zachodziło, I w serca ludzkie bólem godziło, Zadając mieszkańcom codzienne pytanie, Czy zmieni się codziennego życia śniadanie.