Tłum ludzi ścieżką smutek niesie,
Dziś wspomnienia wiatr w ciszy uniesie,
I ukaże się blask ulotny, malutki,
Obraz smętny, piękny, krótki,
Niczym kwiat lotosu znów się pojawi,
Przy zapalonym zniczu się ujawni,
Wtargnie w twój los powodując rany,
Przywracając pamięć do osób które kochamy,
By po raz kolejny zatracić się w tobie,
Gdy będziesz stał przy rodziny grobie,
Tak by łza runęła po policzku twym niczym piorun,
Przypominając ci kim jesteś wracając do domu.
62 odsłon