Więzień umysłu płynącego w złoto, chciał dojrzeć wiedzę najgłebszą, szeroką. Lecz nim ją zdobył, wytrysnął posoką, miast wiedzy miał tylko szare błoto. I zrozumiał wtenczas ,że tego co szukał, nie da mu sława, pieniądze, nauka, że ważniejszy błysk na dziobie jest kruka, niż wiedza co dla nas nazbyt jest krucha. I tak na własnego życia krawędzi, prędko te myśli marne odpędził. Szybko zawrócił , słabości uwięził, i więcej zapału już nigdy nie szczędził. Mądrości nie kupisz a za darmo nie dostaniesz, wwody upłynie nim się mądry staniesz. I w życiu twoim takie jest zadanie, by mądrość swą dzielić , mój drogi panie. Mądrość nie ptak, za okruszkiem nie przyleci, i nie rzeka ,bo nie każdy z niej łowić potrafi. To jest drzewo widome już dla małych dzieci, trwałe niczym obraz zaklęty w fotografii.