Przypływ

Z mrozem ponad łąką płaczu, kroczył morski oddech słony Szedł a w jego skrzydeł bieli drzemał szept zaprzepaszczony Minął progi swego domu i na lądzie ustał w gwarze Głośnych mew co mu ziarenka piasku oddawały w darze On je przyjął i poświęcił kroplą morza z swych warkoczy I z kielicha który trzymał winem raz usta otoczył I odezwał się wszechmocny i bezwzględny władca wody A słuchały go zwierzęta coby nie wyrządził szkody I tak trwało parę chwil odnowienie starych więzi Morza, lądu i powietrza co im stary las potwierdził Nadszedł koniec wszak wizyty musiał odejść pan potężny Nawet on nad odpływem władzy nie potrafi dzierżyć