Szept się rozszedł pośród winy: Przytul, i nie pytaj więcej Nam obojgu zbrakło siły I opadło z sił me serce W szepcie było słychać skargę: Przytul! Na co jeszcze czekasz!? Ty złączony z swym letargiem Tajemnic nie pchnąłeś wieka Z szeptem niósł się tuman bólu: Przytul, czy nie pragniesz tego ? Jęk bolesny brzmiał do wtóru Łuna ognia piekielnego Jakby szept inaczej brzmiał Gdyby szeptał innym tonem Gdyby z ust moich się rwał Teraz wszystko jest stracone..