Najcichszy szept głaskał morze Najlżejszy powiew okalał skały Najdelikatniej uniosłam w przestworza Śpiew od syren które płakały Najdalej poniósł ogrom rozpaczy Ptak biały o czarnych skrzydłach Łzy tego ptaka rybak zobaczył I jego radość gwałtownie znikła Pieśń się zmieniła najszlachetniej Więc rzekłam ptakom dobrą nowinę, Że dość już łez, czas śpiewać piękniej I niech rybaka ta wieść nie minie Najchyżej więc pognały ptaki I usłyszał ich ten skrzek radosny Rybak co chlipał u drzwi swej chatki I zniknął wnet płacz ten żałosny Tak sprzedawałam wieści z morza Za pośrednika robiąc lądowi Tak śpiewałam na morskich rozdrożach Lecz kim jestem nikomu nie powiem