Idąc trącam rzeczywistość kłaniając się mijanym bożkom wyśpiewuję im uległy hymn żebrząc o szarą codzienność Lecz życiodajny Wiatr pcha mnie do krat pojednania, aby przeżuwając Ciało zanurzone we Krwi znowu żyć liturgią nadziei sięgając za sakrament śmierci