w ciasnych mieszkaniach szarych blokowisk śniąc idą życiem ludzie przegrani toną w braku nadziei i morzu wyzwisk najbardziej boli że niekochani a przecież mieli dziecięce marzenia by w świecie zaistnieć zostawić swój ślad lecz proza życia zgasiła natchnienia na karku los złamał niejeden bat nocą gdy zgasną ostatnie seriale myszkę głaskając znikają w sieci tam wylewają dnia swego żale i tak bez sensu im życie leci Wizard