Starzy ludzie w starych butach w zeszłorocznym palcie szarym i swetrze wydziarganym na drutach żyją cicho w domku starym skrzypią łokcie i kolana a reumatyzm wciąż doskwiera dusza smutna zasapana rówieśników śmierć zabiera sny nie cieszą coraz krótsze wzbiera strach przed tym co wieczny przetrwać noc i jej katusze ujrzeć znów słońca widok bajeczny nic tak serca staruszka nie raduje jak czajnik co poranną herbatkę zwiastuje Wizard