codziennie spalam się w tym słońcu firmament depcze po powiekach niestety zachód był ostatnim samotną nocą ciągle czekam niczym dwie krople w strugach deszczu dwa ziarnka piasku na Saharze w tym scenariuszu nas nie będzie choćbym przesypał wszystkie plaże przebyłem w ciszy lądy świata zebrałem w wazon kwiat tęsknoty lecz skoro zwiędły wszystkie razem nie ma już dokąd latać motyl gdzieś tam na wietrze nasze prochy szukają siebie ponad życiem już zapomniałem odgłos serca bo coraz słabiej słychać bicie