stary tron porzuciłem gdy wciąż rodziły się tu gwiazdy by rysować kształty orbit jataganem przybyłem spadając jak ognisty diament do miast ciżby bydła i ćmy na malachitowym rydwanie nadchodzę zawsze inny by zbawiać dłużników zjadając własną duszę kawałek po kawałku odkupić cię od wątpliwości moje kosmiczne machajrodony wierzgają starsze planety wzywają lud chce bym znów stał się twoim władcą śmietany