trzynaście niefortunnych sekund złowrogości zatopione w bursztynie głebszej koniakówki znów się postarała wyrzekływszy się przy tym nogą tupiąc nie liczywszy na nic więcej co już zna dramat skandal i tragedia widowisko przednie aż po rozpuk miejsca w rzędzie pierwszym nie wyklaskasz po uszy tkwimy w niepoznanych kątach pustka próżnością lat świeci czar nadając kończy zaklęcie strach z czasem zwalania w żyłach zastaje się dojrzewając nabiera smaku