"Piękno"

Mówiąc piękno, mam na myśli wnętrze,

To, co w człowieku najważniejsze.

Bez tego piękna,

Droga życia jest ciężka.

Ktoś taki nie potrafi czuć, nie słyszy, nie widzi,

To życie, to los z niego szydzi.

Dlaczego??

Dlatego, że on wyszydził życie, opluł los,

Jednak sam sobie zadał potężny cios,

Pozbawił się piękna, odrzucił skarb,

Ten najważniejszy, który wszystkiego wart.

Ten człowiek zniknął, stał się powietrzem,

Zmył się wraz z letnim deszczem,

Zostało po nim opakowanie,

To nic niewarte obramowanie,

To schronienie dla duszy...

Lecz sama dusza odleciała,

Żyć w takim ciele nie chciała.

Pragnęła ciepła, zrozumienia, uczuć, chciała dostrzegać innych ludzi

Lecz człowiek, w którym żyła, wcale się o to nie trudził.

Był snobem, egoistą,

Dla niego materialność - to było wszystko,

Nic więcej nie chciał,

Przyjaciół nie miał, był sam,

Bez piękna...