zatopiony w iluzji obrazach transparencji imaginacji świata zatopiony w głuchych strzępkach cywilizacji jej toksycznej i niekompletnej fragmentarycznych ścieżkach sieci kruszone pleksi obrazów nieskończonych przejrzystość im obca oba w początkach i końcach narkotycznym jękiem spazmatycznym chichotem odziera złudzenia z rdzenia wyższych skojarzeń wbite gwoździe na dnie sumienia kark nadstawiony nadstawione złudzenie koncepcja świata pozszywane pragnienia ceruję rzeczywistość krusząc wspomnienia gdzie ty tam ja ja nie obdarte z resztek broczy się w krzyku broczy go nicość