Ciepły strumień w żyłach płonie To już nie krew, to lawa! Obudzono Wezuwiusza! Słyszę to w tonie. Ten silny stukot eksplozja i wrzawa! Rozchodzi się wszędzie, okrywa Pompeje. Rozpyla magiczny pył, pobudza nadzieję. Nie ma w tym nic złego, choć to katastrofa. Czy zatopi wszystko na wieczność ze złota? Jest w tym piękno i czysta tęsknota... Niech wulkan płonie i nigdy nie gaśnie... Niech ciąle czuję ten żar jak najjaśniej.