Miał już grubo ponad dekadę życia za plecami Pamiętał smutne ściany getta, zasieki obozu Widział za sobą komunę, doświadczył ciężkiego losu W nocy budził go dźwięk syren i stary kompan czasami Człowiekiem był odważnym w młodości Walczył w końcu przez lat wiele z wrogiem Zawsze innym, czasem pokłócił się z Bogiem Nie zawsze wygrywał, nigdy nie wołał litości Teraz powoli zmierzał ku końcowi historii Obozy i getta zmienił na dom opieki Nie musiał już spoglądać na zasieki Sam nie wiedział, czy doznał Viktorii Z Bogiem nie kłocił się już wcale Wroga nie miał poza bólem kręgosłupa Na szczęście nie widział już codziennie trupa Pola bitwy zastąpiły małe użytkowe sale Czuł, że niedługo spotka się z Piotrem Spojrzą na siebie, może nawet go przyjmie Za życia swego nie był w końcu łotrem Na tę chwilę czekał ze spokojem i przede wszystkim dumą Oj tak, czekał z dumą za swe życie