Listy się dzielą na dwa rodzaje, takie, po których uśmiech zakwita, i takie, które łzami spływają w noce bezsenne, gdy nie chce świtać. Pierwszy pachnący majowym kwieciem miłosnym flirtem, zauroczeniem drugi z szypułką po letnim kwiecie, ością stojące w gardle cierpienie. Miłosne listy otwierasz z pasją, pochłoniasz rządki wdzięcznych ogonków, przy drugim czekasz, nadzieje gasną czytając słowa w zimnym porządku. Za sprawą listu barwne motyle i śpiew słowików słychać gdy śnieży. Lecz czasem latem, słońce jak kiler podpala mosty. W nic już nie wierzysz. Może to dziwne, lecz podświadomie przyszłych nadawców wybieram sama. Gdy od początku zachwiany płomień w liście zamknięty może być dramat. Tych nieotwartych mam bardzo dużo, ot, zwykła bojaźń, strach przed ryzykiem. Leżą w szufladzie i straszą burzą, kto wie co życie do nich dopisze?