Każdy wiersz to ktoś inny - piszących te wiersze jest więcej wiele stóp idzie po tych słowach gdybym mógł być sam ci ludzie tak tętnią mi w uszach Każdy wiersz przybliża mnie do Ciebie Ojcze, którego mi brak w zamian widuję w koszmarach sennych uzbrojone dzieci czeczeńskich nieboszczyków uśmiechających się do mnie beztrosko O co walczą te zjawy? O kromkę chleba na spalonej ziemi? Zabijają swych ojców ponownie a ci uśmiechnięci oddają im żony - matki wiecznie rodzące ich śmierć