ŚMIERCI NIE MA

Thomasowi Eliotowi I Śmierć wyprowadzić z siebie jak zużyty mebel – umówmy się, że jest inwalidzkim wózkiem który przykuwa do linii poziomego ruchu Odkąd zyskuję spokój, nie ma już mowy o grzechu, studiuję dalekie wschody księżyca i upajam się sobą – głębokim oddechem obojętności oddalam od siebie śmiertelność Sypiam teraz z mędrcami jakże poważne zajęcie źródlaną wodę piję w porze najczęstszych zapłodnień – pociągały mnie przecież te namiętne słowa, przez czułość na słowa wielbiłem tę grę – kaleki surogat miłości Jest wokół mnie zbyt dużo przeszłości książki i zdjęcia, notatki i listy suszone róże, ubrania i ludzie – to w nich jest śmierć? II Zakodowano we mnie, że umrę że piekło mnie czeka, jeśli modlitwy zaniecham – a opium dla ludu że pieniądze szczęścia nie dają – a wieża z kości słoniowej że Judasz zdradził Chrystusa – a miłość nieskończona że muszę być wdzięczny rodzicom Że słowo Ojczyzna jest święte – a woda święcona że prawdziwy mężczyzna nie płacze – a Bóg z dużej litery że starszy znaczy mądrzejszy – a słowa na wiatr że rak jest śmiertelny Że stuletni oznacza stary – a apostołów dwunastu że odkrycie światła oświeciło ludzi – a ogień piekielny że Żyd cuchnie czosnkiem – a grzech śmiertelny że głupek przeciwko spędzaniu płodu – a Janko muzykant że w średniowieczu panowały stosy – a papież Polakiem że noc się pojawia wieczorem że alfa i omega Zakodowano we mnie, że umrę między wiosną a zimą, że ciało choruje, a rany leczy czas że róż nie szkoda, kiedy płonie las III Pośród drzew ślęcząc, słyszę szelest którego w przestrachu przepędzić nie umiem trzeszczą kości przeszłości, jęczą liście wyłażą spod darni zapite mumie – wyłażą koszmarne, zaropiałe mary insekty przyjaciół, kochanek larwy – jad bólu sączy się i ślimaczy w czarnym osoczu chorób, zboczeń – bezbarwny korowód, który z łapskami do gardła podpełza, bym słowa wydusił te, co uwięzły w uścisku imadła wstydu, i dręczy umysł, który kusi zmysły. Uciekam przykuty do drzewa ćwiekiem, duszący się w sobie, w bok mnie bodą: „Gdzie twój lament? krzycz, śpiewaj!” – aż wreszcie usta zioną ogniem. Amen. IV Śmierć wyprowadzam z siebie jak zużyty mebel – powiedzmy szafę starą, co nie pasuje do tego łóżka foteli, stołów, obrazów, a jednak jest jak miłość do kraju – zbutwiała i nie na miejscu a jednak konieczna Koszmary nocne podważają moją reputację – wiadro wody wylewam na głowę lecz jak oszukać siebie? śmierć jest żywą uczestniczką życia I kogo błagać? i jak się modlić? by nie być samotnym, a nie posiadać rzeczy ni ludzi. Kim bym się stać musiał? Buddą? Jezusem? bezosobowym świadkiem który obserwuje zdarzenia i nie dotyczą go one? V Poważnie myślę, kim jesteś, skoro jestem pośród milcząco salutujących szeregów książek – to w nich jest śmierć? Teraz, gdy leżę młody albo stary niechże to nie ma znaczenia przeczuwam chyba, że cykl życia i śmierci równy jest wobec wszystkich – niesprawiedliwość w kosmosie nie ma podstaw istnienia niemowlę umierając, przeżyło tyle, co starzec dzieciństwo, młodość i wieki średnie – w ułamku czasu płyną dziesięciolecia Jaki to umysł zrozumie? Jaką to winą obarczamy Boga? o długowieczni konający młodzieńcy o długowieczni agonalni ułomni że sprowadza nieszczęścia, kalectwo i przedwczesną śmierć? Jaki to Bóg byłby tak srogi by dzielić nierówno? To moja bezmyślność i twoje myślenie to wspólne ograniczenie, co czyni z nas mędrców zasiewa śmierć! Powiedzmy więc, że teraz, skoro jest poranek i skończył się koszmar, i nie wszystkie kobiety odeszły, i została jedna, żeby się odciąć od tej europy, która mi wlazła butami do łóżka – wchodzę do szafy i w niej gram na skrzypcach