Ostatni z czarnych braci Łopocze na wietrze Mknie ku wielkiej bramie Ostatni z wielkich Pędzi na złamanym słowie Poprzeda go orszak zrodzony Zrodzony z bólu Krzywdy Zrodzony w zapomnieniu Ostatni niezapomniany Na wieki zapomniany I pustką witają go przyjaciele Śmiejący się bezgłośnie Jak słodki powiew śmierci Śmieją się A on mknie Mknie ku wielkiej bramie