kasztanową porą gdy barwami mieniły się liście spacerowałyśmy w koronach drzew a kiedy szron przykrył dachy ogrzewałaś duszę herbatą i otwartym na miłość sercem wkrótce bursztynowy słowik grał nam pieśń radosną w pokoju kwiatów kolorowy świat ze słońcem odeszłaś został tylko ból pustka i wypełniony gorzkim żalem czas