Tonę w żalu, w bezlitosnej otchłani rozumu, szukam wyjścia z nierozwiązanego labiryntu marzeń, łudzę się, że mam jeszcze szansę, bo nić zrozumienia jeszcze nie pękła. Chcę spojrzeć wstecz, lecz widzę twarz gniewu, niczym Orfeusz tracę swoją bratnią duszę i pogrążona już w odwiecznym smutku, tęsknocie swej i nadziei daję upust. A może jeszcze kiedyś Cię zobaczę, tak promiennego, niczym słońca łuna i wybierając między decyzjami, to ja okażę się tą najwłaściwszą.