Monolog naiwnej duszyczki...

Któregoś dnia wybaczysz mi ,że jestem taka sprzeczna z tym ,co mówię Choć nigdy do tej pory tak nie było Że pragnę tego ,co Ty.. Ale czasem czuję , iż chcąc być podobna do Ciebie.. Samo to pragnienie sprawia,że czuję się lepsza Jak ja Ci zazdroszczę To takie cudowne,że przez samą myśl o Tobie można być lepszym,nieprawdaż? A przecież grupa osób,które tak właśnie czują jest bardzo elitarna. I może przez to taka wspaniała.... To słowa wariatki Ale tak,jestem wariatką Dlaczegóż mam to,na Boga ukrywac? Tak doświadczyło mnie życie Tak chciało życie Tak chyba miało być I te słowa są magiczne dla mnie Jak je czytam,to ściska mnie w gardle Może tego tez chciał los Piszę te słowa,bojąc się Przenika mnie strach Całe życia ukrywałam emocje,uczucia z powodu głupiej dumy.. I teraz też nie chcę być ŻAŁOSNA ... Jakże lękam sie tej granicy Ale czasem trzeba podjąć ryzyko Odsłonić swoją duszę I ja to właśnie robię Nie wiem dlaczego, ale przed Tobą Chociaż...to kłamswo Wiem dlaczego Ale jestem tchórzem i tego nie napiszę Bo podziw to tutaj najmniej wzniosły składnik mego odkrycia duchowego Ja po prostu.... kocham Cię.