Tracę czas Cudowne chwile Nieodzyskane O które mogłam powalczyć,by były mi dane... Tracę czas bezpowrotnie Rozmyślając o aspektach szarych,ciężkich,nieistotnych Mego życia ,okrutnie beznadziejnego Siedząc w drewnianej ławce Utykam wzrok w oknie I marzę wyrwać się stąd Na zawsze... Nie znoszę nauk ścisłych Każdy nowy wzór to mniej mej twórczości Wierzę w nią ,wierze że mi się uda ją rozwinąc Bo bez tego jestem nikim Bo bez niej nie usprawiedliwię duszy mej chorej okrutnie Bliskiej obłęgu z <tego wszystkiego> Tej nadwrażliwości tragicznej w wyrazie... Mój poplecznik w ucieczce Jest tylko jeden, nierozumny mnie w pełni Ale to aż ,aż ! Ważne że to zrobi Ważne że wyrwę się Zostawię za sobą miasto tramwajow uroczych Park i Wieżę Spadochronową I ucieknę tam, gdzie się stoczę Albo odrodzę To jedyna szansa Wyrwę się z bólu i marazmu Marzę o tym Przeżyłam trzysta i osiemdziesiąt dni z tym postanowieniem Więc dłuźej nie mogę Słowa słabe sklecam w wielu wierszach A me serce chwyta się pragnienia,obietnicy,przyrzeczenia Który uchroniło mnie od Niebieskich Tabletek .... Może odnajdę Tam Jego Spróbuję zrobić to o czym nie osmielam sie pisać Gdyż tak głęboko to w sercu <nosze> I w głowie mej, każdego dnia i w każdej minucie.. Umarłabym,aby tylko przenieść się w czasie Aby zdążyć Choć to akurat nielogiczne Ale na cóz <mnie> logika -- Dnia każdego jestem śmieszką największą z największych O powłoce twardej jak marmur Ale tak naprawdę, Powinnam dostać Złotą Palemkę za cudowne Dramatyczne Całoczasowe aktorstwo Dobową grę pozorów Skrywającą pod ową powłoką psychikę udręczoną Tęsknotą i biernością --