Lat na karku niby coraz więcej dzieciństwo macha na pożegnanie wieczór szybciej nastaje staruszek Czas puka do drzwi a pomysły czasem ciągle te same decyzje bez patrzenia na jutro słowa raniące jak sztylet naiwność krocząca w parze na horyzoncie ślepe cele twarz tylko jakby bardziej upiorna Rozum dalej błąka się po bezdrożach i przystaje, spogląda zagubiony włóczykij już dawno ukradli mu kapelusz