niby nic się nie zmieniło a przecież z chrzęstem rozpuszczane drobiny cukru opadają białą lawiną na dno szklanki, na prześcieradło spada z hukiem słona kropla potu bryzgając fontanną a strumienie krwi wartko ocierają się o ścianki żył tańcząc w płonącym pokoju nie przypadkiem trącona łyżeczka zagrała frywolnie koncert na aluminium i porcelanę tak czuję nadchodzącą burzę oddechu wpadającą w trąbkę Eustachiusza tajfunem rozciera mi usta przypływa drżeniem monsunów odpływem tropi pulsujące ruchy i niby nic a przecież wiemy dopełniono nieumiarkowania w raju