Samotnie okrążyłem świat wspomnień swą łodzią dającą nadzieję na lepsze jutro na lepszą przyszłość Samotnie dopłynąłem do końca najpiękniejszych marzeń tym samym gasząc niepewność ludzkiej natury Samotnie wędrowałem po ścieżkach uśmiechu ironicznego dając napotkanym szczyptę nadziei na możliwość poprawy Samotnie biegałem po bezdrożach przezroczystej krainy zwanej snem dopadającym znienacka wszystkich Samotnie stanąłem na szczycie bladego imperium zwanego umysłem