Zanurzony w oceanie wieczornej beznadziei Skulony embrion dorosłego mężczyzny Jak pierś karmiącej kobiety Nabrzmiały Eksplodującą bombą oszalałej tęsknoty W udawanej ciszy Mgła sennej nicości Rozdzierana pazurami galopujących emocji Pierzcha w zaułki skamieniałej nocy Nienawistnych szaraczków obserwują oczy... Wibrujący kokon otulających ciało wspomnień Miłości swego życia smakując cielesność Udręczoną duszę szarpie coraz bardziej Drapieżnymi mackami niezaspokojonych pragnień I gdy w bezmiarze wszechobecnego dryfuje cierpienia Złych uczynków nasiąknięty pęczniejącą świadomością Żebrząc oślepionymi wodospadem łez oczyma Błaga o najmarniejszy bodaj gest przebaczenia... Z ulgą opadając w snu zbawienną otchłań Wielbieniem Jej wspomnienia niezwykle uduchowiony Zrzucając kajdany strych przyzwyczajeń Tylko dla Niej ponownie narodzić się gotowy