Rozmrożony promyk słońca musnął gorącym namiętnym dotykiem zahibernowane oziębłością serce trwające zbyt długo w próżni niekochania Cieplej Zaczynam czuć Czerwona ciecz nieśmiało zaczyna przebijać się przez zmrożone obojętnością samotnych chwil tunele pustych myśli Wzrok kakofonią bodźców jak miliardy igiełek zmusza nerwy do reakcji Miłosna akupunktura To cud Ujrzałem Ciebie Jeszcze niewyraźnie jak z pod pędzla Picassa Ale cudną przecież Jedyną Wiosenną miłość Znów zapragnąłem żyć