Cały nasz hooligański trud...

Lubi nas niewielu, większość nienawidzi Boją się wszyscy, czasem ktoś się brzydzi Jesteśmy solą tej ziemi, dziećmi tych ulic Naszą moc na skórze niejedni już odczuli Żyjemy na przypale korzystając z wolności Dla zdrajców i frajerów nie mamy litości Chodzimy po chodnikach, one do nas należą Zrozumieją to Ci, którzy z nami tu się zderzą Z tych chodników spychamy też przechodniów Czasem któryś śmietnik stanie przez nas w ogniu Na murach kamienic walniemy grafy sprayem Jak coś komuś nie pasi potraktujemy kamieniem W ciemnych bramach ogarniamy nowe akcje Jaramy w nich blunty, kręcimy ostre libacje Potem uderzamy na miasto wyjebać jakąś trzodę Jazda po bandzie jest naszym rodowodem Street terror na zawsze naszym powołaniem Musimy się rozprawić z każdym śmieciem i draniem Podwórko pierwszym i najlepszym wychowawcą Jego prawa i nauki nigdy już w nas nie wygasną One są jak piętno, nosimy je przez całe życie Niepisany kodeks, nigdy go nie zmienicie Za nasze miasto i klubowe barwy nawet w ogień Mecze i wyjazdy za drużyną- największym nałogiem Z szalikami na pyskach i racami w łapach Wdychając petard, siarki i dymu zapach Idziemy w bój za naszą miłością jedyną A miłość ta się kończy na mieście zadymą. Jedna miłość, jedno miasto i jeden klub To dla nich jest nasz cały chuligański trud.