Romeo i Julia Witrażem uwiecznieni

Puścił się w taniec ślepy poeta

Bo zagrzmiał orkiestry głos

Taka jest tańca tego zaleta

Że przywróci opętanemu wzrok



W takt muzyki biją złote dzwony

I w blasku księżyca wyją chyży wilcy

Wirtuoz na skrzypcach gra uniesiony

I nawet niemowa w ten czas nie zamilczy



Bo oto nieboskłon przybrał barwę złota

A w oczach kochanki Romeo ujrzał cud

Ona zawsze była i pozostanie młoda

I on zawsze będzie odczuwał na jej piękno głód



Witraż uwiecznił parę zatańczoną

W tangu płonącym ogniem ich dusz

I widział wilk jak w oceanach toną

I nie zatańczą nigdy razem już