Błądzę po przestworzach samotnie: Niby niebiosa, lecz jednak piekło; Z dala gasną już wszystkie ognie Odkąd ta jedna stanowi sedno Jest w mym sercu - tak blisko, Lecz nadal daleko mi do niej; I upadam ja ciągle tak nisko I nic, tylko chłodniej i chłodniej... Rozdarta ta, czarna miłostka, Co rozum już mój zaćmiewa, Bijąc z okolic mostka Z uczucia łzy niczym rosa. Ziaren nadziei już nie zasiewa, Gdy jeszcze mokra z serca kosa.