Błyszczą się i mienią - płynąc gromadnie, Tak kropla po kropli - aż na usta opadnie, Wargi w objęciu – karmią je czerwienią, A one płynąc ku piersiom – mienią się i mienią, Tak usłużne u kresu – osiadły nań w nieładzie, Zakwitłe, kuszące – niczym poziomki w sadzie, By ulżyć im drogi – od wilgotnych skroni, Unosząc w górę sukni – używasz swych dłoni, A one wadzą o życie – zastygłe w bursztynie, Co przyległe do twych piersi – wilgotnego sklepienia, Zdało się mu nie mieć – cudniejszego zdobienia, Prócz – tych ust i pocałunku co płynie.. Dawid Głodek http://remotiusrex.blogspot.com/