Pamiętam ów ust twych malin głębiny, Com całował bezwiednie ich najsłodsze doliny, Gdym podążał śladem tak bezkarnej rany, Co ów głodem mych zębów został obrany, I najśmielsze szczyty pokryte pocałunkiem języka, Co wraz z dłonią – to pieści – to dotyka, Ów szlak co na polanie twego ciała się ścieli, Ty leżysz posłuszna – zatopiona w pościeli, Pamiętam ów srebrzyste, przelęknione dreszcze, Ja wciąż cię całuję, ty szepczesz – chcę jeszcze, Pamiętam wzrok zaklęty w nieba sklepienie, I własne na oścież we mgle zatopione spojrzenie, Pieszczoty co czarem topiły się w grzechu, Pamiętam niepewność naszego pośpiechu. Dawid Głodek http://remotiusrex.blogspot.com/