stoi przy drodze uboga niewinność ta sama,co niegdyś komuś przysięgała po stokroć miłość bezdomna na bezdrożach, zasypiająca po cichu ta,co przelała gorzkie łzy, które ponoć są czystą krwią, bezdomna nicość w objęciach swych myśli mrocznych jak noc i złowieszczych jak bez Słońca dzień bezdomna próżnia, a jej blask już blednie i ducha światu oddaje z nadzieją,że po drugiej stronie jej istnienie bedzie rajskim majem...